Naar de inhoud
Twee mensen lopen arm om schouder over de lege wadplaat richting een baken in de verte

Een dag droogvallen

Verslag van een dagtocht: van afvaart in Harlingen tot opkomend water bij De Richel.

Verslag

Zes uur op een plek die er straks niet meer is

Om zes over negen gaan de trossen los in Harlingen. Het is het soort ochtend dat het Wad het vaakst geeft: grijs, een bries uit het zuidwesten, koffie in de kuip. Aan boord acht gasten die elkaar een uur geleden nog niet kenden. De schipper legt onderweg uit waar we heen gaan. Niet naar een haven, maar naar een plaat die alleen bij laagwater bestaat.

Navigeren gaat hier niet op een rechte lijn. Je vaart met de geul mee, om het wantij heen, en het getij bepaalt de dienstregeling. Ergens halverwege draait het schip de vaargeul uit, richting De Richel. Het wordt ondieper. De schipper prikt de diepte, kiest zijn plek, en dan is het wachten tot het water ons verlaat.

Eerst helt het schip een beetje, dan niets meer. Het Wad valt droog en de wereld wordt heel groot en heel stil tegelijk. We stappen van de boot het zand op en lopen op de zeebodem. Ribbels onder je voeten, kokkels waar je kijkt. Wie wil, loopt een eind de plaat over; wie niet wil, blijft bij het schip met de thermoskan. Zeehonden liggen er ook, verderop op hun eigen bank. We houden afstand. Het is hún huis.

Het opkomend water kondigt zichzelf aan. Eerst vullen de geultjes zich, dan tikt het tegen de romp, en op een gegeven moment wiegt het schip gewoon weer. Niemand heeft iets hoeven doen; het Wad geeft je terug wat het je leende. Onder zeil terug naar Harlingen, met het avondlicht mee. Om vier over negen liggen de trossen weer vast, twaalf uur nadat ze losgingen. Iedereen kijkt anders naar de zee dan vanochtend.

Zo’n dag zelf meemaken?

Bij elke geplande tocht zie je hoe het water die dag staat. Staat jouw datum er niet bij, dan kijken we samen wat het getij toelaat.