Naar de inhoud
Man in geel zeiljack staat op de drooggevallen wadplaat, een baken in de verte

Oefendag: sluizen en havens

Ebel stapt een dag aan boord bij een stel dat al jaren zeilt, maar nog nooit met het eigen schip een sluis in durfde. Zijn verslag.

Verslag van Ebel

Om vijf uur wilden ze de sluis nog een keer

Ze zeilen al vijftien jaar, vertelden ze op de steiger. Meren, plassen, het IJsselmeer op een mooie dag. Maar de sluis naar het Wad was er in al die jaren nooit van gekomen. Niet omdat het niet kon; omdat niemand er ooit naast had gestaan. We spraken af: vandaag doen we alles wat jullie spannend vinden, net zo vaak tot het saai wordt.

De eerste keer aanmelden op de marifoon deed zij met een briefje in de hand en een stem die één toon te hoog stond. De sluiswachter gaf gewoon antwoord, zoals sluiswachters doen. Binnen lag het schip keurig aan de lijnen. Ik heb niks gedaan, alleen gezegd wáár ik zou gaan liggen en waarom. Bij de tweede schutting was het briefje weg. Bij de haven daarna hoefde ik alleen nog koffie in te schenken.

Om vijf uur, op de terugweg, vroegen ze of we de sluis nog één keer konden doen. Niet omdat het moest, maar omdat het nu leuk was. Dat is wat een oefendag doet: niet iets nieuws leren, maar iets spannends gewoon maken. Wat we die dag oefenden lees je bij Sluizen en Een haven aanlopen; zelf zo’n dag plannen kan bij de wadvaartraining.

Zo’n dag zelf meemaken?

Bij elke geplande tocht zie je hoe het water die dag staat. Staat jouw datum er niet bij, dan kijken we samen wat het getij toelaat.